روانش شاد همیشه یکی از مثال هایی که برایم می زد، این بود که آقا! استبداد بود حتی پاکت نامه های آدم را باز می کردند و می خواندند، نمی شد آنطوری زندگی کرد!
هیچ وقت گمان نمی کردم، این روز را دچار شویم! چه روزی؟ امروز نامه ای دریافت کردم، نکته جالب آن بود که کسی پاکت بزرگ و زردرنگ نامه را پیش از من گشوده بود! عصبانی به مامور پست گفتم این چه وضعی است؟ گفت والله ما بی تقصیریم! جای دیگر و کسی دیگر گشوده!
چشمانم گرد شده بود، عجب مملکت آزادی که نامه هایت را هم می خوانند. اما قسمت جالبترش که آقای بازبین ناشی دیر فهمیده بود اینکه محتویات داخل پاکت، نامه هایی رسمی با سربرگ قوه قضائیه بود!
با خودم گفتم لااقل احمق ها! اندازه ساواکی ها که ما تعریف شان را شنیدیم، شعور داشته باشید، پاکت نامه ها را با گرم کن باز کنید و دوباره ببندید، همانطور که معمولا سرویس های اطلاعاتی کشورها، نامه های سفارت خانه های خارجی را بازبینی می کنند. ولی واقعا به قول هگل تاریخ دو بار تکرار می شود و به قول مارس یکبارش تراژدی است، بار دیگر کمدی!
گشودن بی سر و صدای نامه ها در این شهر هرت، از دست عمه من هم بعد از یک آموزش چند ساعته بر می آید! نکند آن را هم سپردید دست اغتشاش گران؟
وقاحت آنقدر از حد گذشته، که یارو نامه رسمی را پاره می کند، بعد بی خیال می دهد مامور پست! حالا خوش بحالم نامه با پست سفارشی بود، وگرنه پازل محتویات نامه هم دستم نمی رسید.
از این به بعد خواستید نامه بفرستید یا دریافت کنید، خودتان شخصا به محل گیرنده رجوع کنید، از شخص فرستنده هم بخواهید یک تک پا چندصد کیلومتر بردارد بیاید در خانه شما! امنیت نیست حتی در فلان جای آدم!
پ.ن: ای بابا دست روی دلم نگذارید، "شکایت کن با قانون اساسی مغایر است" مسئولین اول مملکت اعمالشان مغایر قانون اساسی است، آن وقت از یک کارمند جزء چه انتظاری می شود داشت؟!
